Przywilej Zygmunta Augusta dla Prospera Prowany

stanowienie poczty Kraków–Wenecja i nominowanie naczelnikiem jej szlachetnie urodzonego Prospera Prowanę Zygmunt August itd. – W piśmie niniejszym podajemy do powszechnej wiadomości, iż – mając na oku własną tudzież Naszych poddanych wygodę, abyśmy zarówno My jak oni mogli wygodniej do Włoch przesyłać zarówno listy jako też inne tam załatwiać sprawy – urządzamy stałą łączność czyli ustanawiamy tak zwaną pocztę tj. rozstawne konie Kraków–Wenecja, kursującą stale w oznaczonych okresach, latach i dniach. Ażeby zaś poczta takowa tym lepiej i sprawniej swe zadania spełaniać mogła – wyznaczamy na dyrektora dla niej szlachetnie urodzonego Prospera Prowanę, Naszego pośrednika w Krakowie, którego prawość i obrotność są Nam dobrze znane: zarządzamy więc pismem niniejszym, aby wszyscy uznali go i poczytali za dyrektora i opiekuna tejże poczty. Jemuż zarazem dajemy pełną i nieograniczoną władzę zarządzania i kierowania rzeczoną pocztą wraz z gońcami tudzież zawiadywania i spełniania wszystkiego, co do urzędu dyrektora i opiekuna poczty należy.

Pokrycie wszystkich kosztów – na kurierów, konie i wszelkie inne z tym związane potrzeby wraz z zapewnieniem wolnego, wygodnego domu, tudzież dostarczania wszystkiego co się okaże niezbędne – do Nas musi należeć. Toteż w zamian za to rzeczonego Prospera Prowana zobowiązujemy, aby wszelkie opłaty listowe składał skrzętnie do kasy i wpłacał do skarbu Naszego, zdając Nam równocześnie ścisły obrachunek i sprawozdanie z dochodów i wydatków.

Aby zaś te czynności mógł swobodnie załatwiać, przydzielony mu na ten cel dom w Krakowie zwalniamy zupełnie od powinności udzielania w nim gospody dla gości zarówno swojskich jak obcych przybyszów, jako też od wszelkich innych ciężarów. O tym wszystkim zawiadamiamy Naszych poddanych w Królestwie Naszym, zwłaszcza zaś zamieszkałych w mieście Krakowie, jak niemniej marszałków Królestwa i dworu Naszego, polecając aby niniejsze rozporządzenie Nasze zachowali jako w całości prawomocne i zatwierdzone, nie próbując go w czymkolwiek naruszyć – ze względu na powagę osoby Naszej. – W dowód wiarygodności itd... dano w Warszawie, w sam dzień świętego Łukasza Ewangelisty roku Pańskiego 1558, a w 29–tym panowania Naszego.